Rene F.W. Diekstra
Waarschijnlijk ben ik een van de weinige Nederlanders die altijd gefascineerd is geweest door de persoon van Jan Peter Balkenende. Mogelijk heeft het te maken met mijn beroep. Zeker is dat JP geen charismatisch leider is. Zeker is ook dat hij geen grootse visies heeft en verlokkende perspectieven verkondigt. Hij is bepaald geen verleidelijk leider. Zeker is ook dat hij geen begaafd spreker is. Toch is hij ondanks al die leiderschaps’gebreken’ al jaren de eerste man van ons land. Afgezien van bepaalde toevalligheden die altijd een rol spelen op de weg naar de macht, vermoed ik dat hij zijn stabiele toppositie te danken heeft aan drie kwaliteiten. Hij is betrouwbaar, intelligent en respektvol. Ik durf dat over hem te zeggen niet alleen op grond van hoe hij via de televisie of andere media bij mij overkomt, maar ook op grond van de keren dat ik hem persoonlijk heb meegemaakt. Eenmaal een avondlang waarbij we aan tafel elkaars gesprekspartners waren. Maar het is juist vanwege deze drie kwaliteiten van hem dat ik in de afgelopen jaren in verschillende artikelen in de Staatscourant mijn ongerustheid heb uitgesproken over het feit dat hij fanatiek tegen ieder onderzoek is naar de Nederlandse betrokkenheid bij de oorlog in Irak. Zo fanatiek zelfs dat hij de PvdA in ruil voor regeringsdeelname op dat punt het zwijgen heeft weten op te leggen. Blijkbaar wil hij niet dat wij allemaal te weten komen hoe het indertijd precies is gegaan. Gegeven zijn persoonlijkheid kan dat mijns inziens maar één ding betekenen: er speelt een heftige gewetenskwestie. Anders gezegd, hij vreest dat zijn integriteit door een onderzoek op het spel komt te staan en dat is voor hem - ik maak hem een kompliment - het ergste dat ‘m kan gebeuren. Hij wil absoluut niet de geschiedenis ingaan als een George W. Bush of een Tony Blair, beiden leiders die hun volk ernstig misleid hebben ten aanzien van die oorlog. En hij weet dat hij met een onderzoek dat risiko loopt. Ik denk overigens dat hij ons niet opzettelijk heeft misleid. Maar toch. En dan gaat het niet om het feit dat de Nederlandse regering de oorlog politiek heeft gesteund, terwijl de juridische gronden voor die oorlog uiterst dubieus waren. Het gaat ook niet om het feit dat de Nederlandse regering overwogen heeft ook militaire steun te verlenen, onder andere door een deel van de marine ter beschikking te stellen. Nee, het feit waar het omgaat is, vrees ik, veel ernstiger, namelijk het volgende. Nederland heeft vrijwel zeker de Amerikanen geholpen, praktisch en logistiek, bij de militaire voorbereidingen voor de oorlog in Irak. Die praktische en logistieke steun heeft eruit bestaan dat de Nederlandse regering aan het Amerikaanse leger toestemming heeft verleend om de infrastructuur van ons land, zoals onze spoorwegen en de haven van Rotterdam, te gebruiken om militair materieel en wapens naar het Midden-Oosten te vervoeren. Dat alles in het grootste geheim. Behalve dat wij als volk daarover niets te horen kregen, is aannemelijk dat ook de Tweede Kamer, over althans de overgrote meerderheid, er niets van wist, evenals een aantal ministers. Maar JP moet het wel geweten hebben, evenals een aantal militairen. Het is ongetwijfeld waar dat het voor JP moeilijk was de Amerikanen in deze medewerking te weigeren. Afgezien van de politieke problemen die dat zou hebben gegeven, hebben ze immers bases of opslagplaatsen voor materieel in Duitsland en ons land. Maar actief meewerken aan een oorlog blijft het meest extreme dat een land kan doen. Als leider in het geheim je land in een oorlog laten betrekken is daarom een doodzonde. Waarvan acte.
{ 0 comments… add one now }